Maandelijks archief: februari 2017

37. Child in time (Cover)

We kennen allemaal de Deep Purple-versie. Het nummer is menigmaal gecoverd, de cover van Liv Moon kende ik nog niet. De stem is loepzuiver, het nummer loopt langs de rand van afkeuring, maar toch. De loepzuiverheid won de strijd, ik heb het nummer volledig uitgeluisterd.

 

 

36. A real mother for ya

Johnny Guitar Watson is in verhouding tot zijn ‘stardom’ vrij onbekend, terwijl zijn hits spraakmakend genoeg waren. Hij maakte in de “Late Fifty’s” zijn eerste album maar is vooral bekend geworden in de “Late Seventy’s” door het onderstaande nummer.

Watson was een gewaardeerd muzikant, hij speelde o.m. op meerdere albums van Frank Zappa. En Johnny’s nummers werden o.m. gecoverd door Gary Moore (Too Tired op het album “Still  got the blues”)

 

35. Stop draggin’ my heart around

Stevie Nicks deed op haar eerste solo-album een duet met Tom Petty & the Heartbreakers. Het enige nummer op het album dat een cover was en waarvan Stevie geen enkele noot heeft geschreven. De snerpende gitaar van Tom en de stemmen van Stevie en Tom waren een gouden combinatie waardoor een in potentie tearjerker een fantastische hit werd:

32. Don’t Bring Me Down

ELO oftewel Electric Light Orchestra is één van de bands waar ik ooit een LP van kocht. In 2005 leerde ik Erik kennen, 3 jaar later op veel te jonge leeftijd overleed hij. Sindsdien denk ik bij ELO onlosmakelijk aan hem omdat het zijn favoriete band was. Mr Blue Sky was zijn favoriete nummer. Later in het jaar, waarschijnlijk in augustus, zal ik zeker Mr Blue Sky nog een keer delen. Dit keer deel ik Don’t Bring Me Down.