Maandelijks archief: juni 2015

Langere termijn optimalisatie

Op de eerste bijeenkomst van het In Between Café (IBC) te Maarssen werd, in één van de workshops, een ieder gevraagd wat zijn/haar passie(s) is (/zijn). De eerste ronde kwamen de meeste antwoorden tot uiting in de privésfeer. De tweede ronde werd het toegespitst op werk/professionalisme. In die tweede ronde poneerde ik dat mijn passie ligt in: “Optimaliseren” en wel in de breedste zin van het woord (mensen, werk, bedrijfsresultaat). Zoals te verwachten viel werd optimaliseren (van het bedrijfsresultaat) vooral gezien als het kwaad wat de aanwezigen had gebracht tot de plek waar wij allemaal op dat moment verbleven, het IBC, een verzamelplaats van werkzoekenden. In mijn ogen was/is het een misvatting om optimalisatie als een kwaad te zien.

Naar mijn idee is de economie niet gebaat bij werkloosheid, minder inkomen, minder koopkracht leidt immers tot lagere omzetten. Het buitensluiten van mensen van het bedrijfsproces, omwille van de korte-termijn-winst, is in mijn ogen in veel gevallen een zwaardere (te zware) belasting voor het achtergebleven personeel. Als recent voorbeeld: in de zorg zie je momenteel een uitdunning van personeelsbestanden. An sich überhaupt al vreemd dat een groeimarkt haar personeelsbestand inkrimpt. De achterblijvers zijn feitelijk de ongelukkigen want die moeten een stap harder werken en moeten omwille van het zorg-zwaarte-pakket (z-z-p) hun tijd beperken die ze effectief aan een cliënt mogen besteden. Een hogere belasting met een kleinere ploeg (daarmee laat ik de groeimarkt verder nog onbesproken) voert de druk op wat resulteert in afbreukrisico als gevolg van mentale en fysieke klachten. Daarnaast worden zelfsturende teams ingericht die planningen moeten gaan maken zonder dat het ooit echt hun keuze was om die tak van sport te gaan beoefenen, ze hebben immers een beroepskeuze gedaan om aan het bed te staan. Ze moeten zelfs gaan multi-tasken wat anno 2014 al als achterhaald werd gezien omdat het verdelen van aandacht tot minder kwaliteit leidt in de afzonderlijke taken. Als ik kijk naar de zorg schaam ik me hoe wij onze ouderen ‘herbergen’. Onze kinderen worden getraind om zindelijk te zijn (want mensonwaardig om in een luier te leven) maar in het verzorgingstehuis worden ouderen geherprogrammeerd om ‘het verband’ (de seniorenluier) haar functie te laten bewijzen. Er is nauwelijks tijd voor een praatje want het sociale aspect wordt niet uitgedrukt in het z-z-p.

Met een betere personeelsbezetting creëren we werk, inkomen, koopkracht EN kwaliteit van leven. Vanzelfsprekend hebben we heden-ten-dage te kampen met een vergrijzende bevolking maar moet daarvoor de kwaliteit van leven inboeten, daar waar al decennia wordt gestreefd naar een verbetering van de levenskwaliteit?

Ander voorbeeld: Iedereen koos in het verleden voor onze grootgrutters, one-stop-shopping, lagere prijs, bredere keus en wellicht vergeet ik nog een beslissingsfactor. De buurtsupers in de kleinere kernen legden het loodje en nu is het winkelend publiek, met name in de kleinere kernen, overgeleverd aan de grote ketens op afstand zowel in geografisch als in sociaal opzicht, de winkelier wordt weer gemist. Ook het webshoppen heeft er het laatste decennium stevig aan bijgedragen. Het leek/lijkt  optimaal maar inmiddels kampen we met een verschraling van het winkelaanbod, waar we zelf een (stevige) bijdrage aan hebben geleverd. (en nog steeds leveren)

De optimalisatie van het heden is gericht op de korte termijn, als we de huidige werknemers te zwaar belasten zijn zij de hulpbehoevenden van de toekomst. Werkloosheid knaagt aan mensen maar ook een te hoge werkdruk vergt haar tol, we creëren een mijnenveld voor de senioren van de toekomst.
Kleiner winkelaanbod in de nabijheid, minder werkgelegenheid, mentale en fysieke klachten bij de werkenden onder ons. Dat is geen optimalisatie maar sabotage.  Ik mis de menselijke, sociale factor in het geheel, het olie op de raderen, een lange-termijnvisie gebaseerd op behoud van het goede, daarom pleit ik voor: meer werk, meer welzijn, meer mededogen, meer menselijkheid, meer toekomst, en vooral, meer kwaliteit:

“Mag het heel veel meer zijn!!?!!”

 

 

Inspiratie

Een nieuwe hype?  WoordWolken, voor 24inspiration.com kwam ik tot het volgende:

WordCloud_24i

Wat zou jij er voor jezelf aan toe willen voegen?

Wil jij ook WoordWolken, kijk dan op: http://worditout.com

Have_A_Nice_Day

~Roger

 

Er is meer tussen hemel en aarde

Ik ga (jo)u nergens toe overhalen ook al ben ik ervan overtuigd dat er meer is tussen hemel en aarde. Wel wil ik (jo)u de kans geven dit zelf te ontdekken en (jo)u wijzen op de open dag die medium Rosita Belkadi geeft op zondag 28 juni op haar vaste locatie.

Onderstaande flyer is de uitnodiging:

Vivazz

www.vivazz.nl / www.rositabelkadi.nl

Door verdriet word je soms overvallen

Graag wil ik voorop stellen dat ieder zijn of haar verdriet anders uit. Sommigen huilen moeilijk, sommigen juist heel snel, maar in alle gevallen is het verdriet, soms ondragelijk, pijnlijk.
Het voordeel van niet huilen is dat het verdriet niet voor iedereen zichtbaar is. Alhoewel het delen van emotionele pijn vaak wel verzacht is het, voor mij, niet altijd even plezierig dat men terugkomt op een pijnlijk moment van verdriet en de “oude wond” daarmee mogelijk weer openrijt.

Het terugkomen op een eerder voorval is in ieder geval een teken van betrokkenheid van de ander maar het pijnlijke zit toch veelal in de timing ipv in het voorval. Ikzelf wil in betere tijden niet worden herinnerd, op een ongewenst moment, aan een eerdere dip. De woorden worden soms dramatischer afgetekend dan ooit bedoeld. Het absorberen van zonneschijn leert mij dat positiviteit mij verder brengt dan het oprakelen van oud zeer, maar dan moet het oude zeer wel een plek zijn geboden. Verdriet moet wel overwonnen zijn en niet weggestopt, want een onverwerkt verleden komt altijd terug op je pad  en dan komt het op de meest ongelegen momenten, als een boomerang.

Hoe dan wel het verdriet te lijf?
In een kring van bekenden kwamen rake voorstellen boven water:
* Begraaf een foto of symbool van hem/haar/hun/het, ietwat theatraal maar dat mag best;
* Zet het leed op papier en maak er een rituele verbranding mee;
* Besef dat jouw verdriet een emotie is van een mooi mens dat oprecht is en voelt;
* Wees mild voor jezelf, schenk jezelf vergiffenis voor de gemaakte fout(-en);
* Geef en gun jezelf de tijd voor het verdriet en om er van te helen;
* Besef dat het verdriet op een gegeven moment echt veel minder zal zijn;
* Verzet je niet tegen de tranen, onderga het verdriet een dag(-deel);
*  Maak onderscheid of je het verdriet voelt, en het moeilijkste voor je, of voor het loslaten daarvan?;
* Zie vandaag als de lanceerbasis van je nieuwe/verdere leven;
* Verwaarloos jezelf niet, geef je lichaam, ziel en zaligheid rust en gezonde voeding;
* Geniet van jouw muziek en laat je meeslepen, dans, spring en/of zing mee;
* Maak tijd voor je expressieve/creatieve liefhebberijen en deel ze;
* Zoek de zonnige zijde op van vertier bijvoorbeeld (heel veel) comedy’s en/of cabaretiers/stand-up comedians;
* Doe jezelf iets waardevols cadeau, als het symbolische begin van een relatie met jezelf;
* Denk in kansen en mogelijkheden!

Ter afsluiting een mooie overdenking:
“Verdriet zit in een kastje en af en toe gaat er een laatje open”
Met andere woorden als verdriet een plekje heeft dan nog mag je best af en toe verdrietig zijn.