Maandelijks archief: mei 2013

Ont-‘moeten’

Goedemorgen lezer,

Wat moet u vandaag allemaal nog doen? En heeft u er zin in? Kunt u er onderuit?

Er zijn altijd dingen die met, wellicht nog varierend per dag, tegenzin vandaag gedaan moeten worden. De zakelijke of privé dingen, dingen voor jezelf of voor een ander, vrijwillig of verplicht, in ieder geval zijn het per definitie de minder leuke dingen als je daarvan het gevoel krijgt dat ze MOETEN.

Door wie wordt dat MOETEN eigenlijk opgelegd? Jouw baas, jouw collega, jouw huisgenoot of partner, jouw moeder of een ander familielid. In de meerderheid van de gevallen worden die dingen door JOU opgelegd, jouw geweten, jouw schuldgevoel, jouw moreel of moraal, jouw zelfdiscipline, etc. In ieder geval meestal jouw innerlijke ik. Als MOETEN jou wurgt dan benadert  dat bij mij het beeld van zelfmoord. Soms instinctief, soms dwangmatig, vaker uit ambitie, maar als MOETEN wurgend is dan is het ten koste van jezelf. Been there, doing it.  De reden is natuurlijk van belang maar ligt de reden binnen of buiten jezelf? Bij ONT-moeten ligt de reden altijd in jezelf.

ONT-MOETEN is een kunst, een oefening die bij herhaling nodig blijft want het komt ten gunste van jezelf. Gun jezelf een ONT-MOETING, het maakt je leven aangenamer, misschien zelfs langer: want langdurige stress is niet goed voor het lichaam. ONT-MOETEN doet echt goed, het is de Balansdag voor je lichaam en het geeft je tijd. Tijd om na te denken over hoe je het doet, waarom je het doet, en wat je anders wil. Op werk kan je ook achterover leunen maar dan denkt men veroordelend dat je niks doet. Doe je dat in jouw vrije-tijd dan zegt men jaloers: “Kijk, hij doet niks”

En dat terwijl je rete-productief bent. Laat je even weten wat jouw ONT-MOETEN met je doet?
Niet op de nuchtere maag of voor de gevoelige oren die nog ontwaken, maar wel om even de overtuiging in gang te zetten: The Stranglers (What’s in a name)

 

Wens jullie een inspirerende dag, tot snel!?!

 

 

 

♪♫ Don’t you like the way I move when you see me?
Don’t you like the things that I say?
Don’t you like the way I seem to enjoy it?
When you shout things but I don’t care
Something’s happening and it’s happening right now
You’re too blind to see it
Something’s happening and it’s happening right now
Ain’t got time to wait

I said something better change
I said something better change
I said something better change
I said something better change

Don’t you like the way I dance?
Does it bug you?
Don’t you like the cut of my clothes?
Don’t you like the way I seem to enjoy it?
Stick my fingers right up your nose

Something’s happening and it’s happening right now
You’re too blind to see it
Something’s happening and it’s happening right now
Ain’t got time to wait ♪♫

Zoeken

Van huis uit kreeg ik veel gevoel voor taal mee. Taalkundig maar ook emotioneel werden geledingen aangebracht in intonaties, woordkeus, retoriek en opdrachten. Gezegden, Cabaret, Kruiswoord-puzzels en Quote’s lardeerden mijn jeugd. Een warme herinnering.

Ik leerde vanaf jonge leeftijd de waarde achter de woorden te vinden. Geoefend in het luisteren weet ik in het algemeen de werkelijke waarde in te schatten. Een fraai voorbeeld is het clichematige antwoord: “Dat is fraai”.  Wat natuurlijk is op te vatten als : Dat ziet er mooi uit”  of het tegenovergestelde: ” Dat is niet zo mooi” als in “Nu mag ik zeker de puinhoop opruimen”.
Iedereen kan met hetzelfde gemak nog wel een paar mooie voorbeelden ophoesten. Ik nodig u van harte uit om er mee te reageren.

In ieder gesprek zoek ik de nuance  in de woorden die mijn gesprekspartner hanteert. Dat is niet vermoeiend, dat is mijn tweede natuur. Door in te gaan op de woorden met vragen krijg ik helder wat er gezegd wordt. De mooiste vriendschappen zijn ontstaan in mijn zoektocht naar hun motivatie, hun verhaal en/of hun passie(s). Niet alleen aanhoren maar ook doordringen tot de kern. Soms pijnlijk, altijd gevoelig en altijd met respect. In alle gevallen zijn de hierdoor opgedane vrienden mij dierbaar.

Soms zoek je iets materieels, iets wat kwijt is. Als het zoeken dan niet tot het gewenste resultaat leidt, en mijn zoektocht de wanhoop nadert, dan is mijn standaard kreet:
“Wat ik zoek dat vind ik niet, en wat ik vind dat zoek ik niet!!!!”
Afgelopen dagen zocht ik iets niet-materieels, namelijk de verklaring voor het dimmen en oplichten van mijn kamerlamp boven de eettafel. Het was donderdagavond 16 mei en het liep tegen 23:00 aan, opeens werd het traploos donkerder en bij het dieptepunt veerde het licht weer op. Het was doodstil in huis alleen het bescheiden ruisen van mijn laptop was aanwezig. Het werden minstens zes van deze dimmer-momenten, ik keek nauwlettend naar de metalen delen van de lamp en zag geen beestjes  of schaduwen. Dit was de enige openbaring, daarna volgde niets meer. Wie was het, iemand uit het heden of verleden en wat was de boodschap?

Zondag 19 mei, 05:30, ik schrik wakker uit een droom. Geen angstige droom maar het klemmende besef dat ik met een eerdere droom niets heb gedaan. De aangekondigde waarschuwing uit een eerdere droom lijkt opeens gevaar op te leveren die mij nu gewetenswroeging oplevert. Ik doezel weer weg en droom verder: ik wil de gewetenswroeging lossen en besluit me te melden. Ten leste besluit ik toch anders, ik ga eerst poolshoogte te nemen op de plaats van de dreiging. Er is een pakketje afgeleverd… Weer wakker!
Ik moet terug, het gevaar afwenden, snel doezel ik weer weg.
Opnieuw onderweg naar de plek des onheils, in de auto maak ik afwegingen hoe ik het onheil kan voorkomen en waar ik kan bellen? Het pakketje is er nog en ik wil het eigenhandig veilig laten verdwijnen. Het volgende droombeeld, collega’s staan rondom, ik heb het besef dat ik weer een signaal krijg (in zeven-voud) van hogerhand en dat de sleutel in het getal 7 zit. Ik vraag of ik het goed begrijp? Het is windstil en het antwoord volgt direct een deur zwaait op zichzelf sierlijk open en wordt met dezelfde sierlijkheid weer gesloten. Ik berust dat het pakketje een ommekeer teweeg moet brengen en ontwaak, nu zonder stress, maar m’n ogen blijven dicht. De telefoon meldt een What’s App.

Mijn waakster meldt dat ik moet gaan slapen. Ik tik in dat ik vergeten was me af te melden gisteravond en dat ik al anderhalf uur lig te woelen. (Een staat van half-slaap had een betere omschrijving geweest). Ik vertel kort mijn dromen en ik krijg per omgaande de duiding die ik zelf al zag, behalve de deur. De symboliek naar de uitgang wordt me nu duidelijk. Nu nog de richting van het vervolg..  Mijn waakster geeft het advies die in mijn vraag besloten ligt, ik val weer in slaap.

Nu tikkende besef ik dat de woorden die ik iedereen mee geef, geen cliché zijn:
Geef toe aan de passie, volg jouw dromen!”

Wordt vervolgd

Ik wens jullie een inspirerende dag, tot snel?!?

~Roger

Dubbel

Goedemorgen lezers

Na een avond cabaret en opinieprogramma’s via Youtube denk ik na over waarheid, feiltelijkheden en beleving. Ondermeer stukjes Katinka Polderman (Sorry) en Theo Maassen (o.a.in P&W) hebben me tot denken gezet. De boodschap van cabaret is diffuus, de waarheid wordt gepersifleerd en satire, ironie en cynisme voeren de bovenmaat. Onderwerpen worden aangestipt, besproken, uitgelicht  en de kijker hoort/ziet een dubbele waarheid (of is het moraal?) passeren en krijgt huiswerk mee. Ondertiteling en/of voetnoten ontbreken en de mate van ernstige ondertoon bepaalt de kijker. Soms vanuit een eigen perspectief, vaak vanwege een mening van anderen (voorbeschouwingen, recensies, artikelen, persiflages, etc.).

De beleving van waarheid is niet eenduidig, waarheid is een diamant. Iedere invalshoek heeft een andere schittering door de vele facetten van de diamant die waarheid heet. Ik denk dat waarheid en feitelijkheid vaak met elkaar verward worden. Waarheid is volgens mij afhankelijk van de persoonlijke beleving. Geen mens is gelijk en daarmee is beleving feitelijk al subjectief.
Een voorbeeld: Brandweermensen zijn vakspecialisten en hebben zelden niets te doen naast hun kerntaak hulpverlening. Als een brandweerman thuis komt en er wordt hem gevraagd: “Hoe was het op werk?” Zal hij kunnen antwoorden: “Saai” of “Geen meldingen gehad”.  “Saai” staat voor beleving, “Geen meldingen gehad” staat voor de feiten. Als de Brandweer uitrukt is dat voor iets waar een betrokkene geen plezier aan beleeft. De betrokkene heeft te maken met een vorm van leed (brand, opsluiting, etc.). Als een brandweerman ‘saai’ zegt bedoelt hij feitelijk ‘geen calamiteiten’ zijn adrenaline is gekoppeld aan het leed van het ‘slachtoffer’ De brand is de feitelijkheid en de waarheid is als een munt met twee zijden: kop (adrenaline) en munt (leed).
Een medaille met een keerzijde.

Beleving maakt beide zijden waar. De vraag waar iemand staat maakt bepalend hoe iemand zaken beleeft. De gedoodverfde kampioen is teleurgesteld bij uitschakeling in de finale, terwijl de underdog feest viert als ze de halve finale heeft bereikt. Daarmee komt ook verwachting en/of hoop om de hoek kijken. Voor verwachting heb ik een one-liner van eigen hand:

“Verwachting is de zilveren presenteerschaal voor de teleurstelling”.

Verwachten en Hopen zijn figuurlijk genomen geen werk-woorden. Resultaat moet je bewerkstelligen.

Ik wens jullie een mooie dag en geef onderstaande muziekvideo mee ter inspiratie, tot snel?!?

~ Roger

Proud

Mooie mensen

Goedemorgen lezers,

Hoe was uw dag gisteren? Ik kijk terug op een mooie dag. Om 18:00 met een (hele) lieve vriendin aan tafel gegaan bij Japans restaurant Itoshii. Naar het schijnt is Itoshii Japans voor  ‘geliefd’, een mooie parallel want Japans is mijn favoriete eten. Nu is tafelen ook een favoriete bezigheid van mij omdat gezamenlijk tafelen uitnodigt tot goede, diepgaande gesprekken en dat is ook een geliefde bezigheid van mij. Oftewel ik had een top-avond.

Een van de gesprekken ging over het verzamelen van geluksmomenten. Momenten in je leven waarin je een gevoel van geluk en welzijn ervaarde, die je bij blijft en je op mindere momenten kan sterken. Ik heb daar in het verleden al eens de beeldspraak van een parelketting voor gebruikt. De parels op je levenspad die je aan de ketting van het leven rijgt en altijd in gedachte met je meedraagt. Naast de parallel in de levenshouding, een aangename tafelgenote en goed verzorgd, smakelijk eten, wat wenst een mens nog meer. Deze avond behoort voor mij dus tot één van de parels, waar ik met warmte aan terug zal blijven denken.

De sfeer en bepaalde woorden kwamen vanochtend direct al weer in mijn gedachten op waardoor deze morgen al een harmonieus gevoel gaf. Al ontbijtend las ik op twitter de volgende tekst die mij bracht bij wat het omschrijft: “Interview @kefahallush mt @babettevanveen in #dekist gemist? Check dan nu http://bit.ly/ZKnSW3……”
Aan het slot van het interview dacht ik: “Babette is naast een mooie vrouw nog meer, net als mijn tafelgenote bij Itoshii een heel ‘mooi mens’ “. Een mooi begin van de dag met mooie mensen in mijn gedachte

Ik wens jullie ook een mooie, inspirerende dag, tot snel!?!

 ~Roger

Begin de dag met een glimlach

Wie internet afstruint vindt altijd wel iets voor een glimlach, vandaag wil ik jullie deze meegeven:

“Men zegt dat kussen de taal van de liefde is. Zin in een kleine conversatie?”

Dat de dag al het goeds mag brengen waar je gister over droomde.

Tot snel!?!

Roger