Maandelijks archief: december 2012

“Je kunt wachten tot je perfect bent, maar je kunt ook nu al van jezelf houden..”

De titel is misschien wel het tijdsbeeld van mijn generatie. Ik werd niet zo zo zeer getroffen door het liefdesaspect, daar ga ik in een later blog nog wel op in, maar vooral door het wachten op perfectie.
Al schrijvende schieten de associaties met mijn generatie door mijn hoofd, maar de hang naar perfectie is toch de rode draad. In mijn leeftijdsgroep tref ik veel gescheiden tijdsgenoten. De weelde van de 60-er en 70-er jaren heeft blijkbaar een bommetje onder de bestendigheid in relaties gelegd. Als de relatie niet bracht wat gepland/gehoopt/verwacht werd dan werd de echtelijke belofte aan de wilgen gehangen. Veel mensen vinden een nieuwe (al dan niet lat-)relatie maar (misschien wel even-)veel blijven alleen. (Lat-relatie …., leuke woordspeling.)
De lat voor een nieuwe relatie ligt namelijk hoog. Als de potentiële nieuwe relatie niet een bepaalde staat van perfectie benaderd dan krijgt het single-schap de voorkeur. Wellicht is in sommige gevallen de wens van perfectie wellicht een excuus om de muur rond de kwetsbaarheid niet neer te halen maar vooral is het aangaan van een non-perfecte relatie (nog) geen optie.
Nee, er wordt uitgekeken naar iets wat moet gaan komen. wachtend op perfectie. Maar hoelang is dat? De mens ontzegt zich tussentijdse ervaringen omwille van het, op termijn, hoger haalbare. Wordt het kind niet met het badwater weggegooid? Nu is geluk niet voorbehouden voor mensen met een relatie, maar recht-evenredig is geluk niet afhankelijk van perfectie.
Als ik er de reïncarnatie bij betrek: we komen terug in een nieuw leven om mislukkingen uit het vorige leven recht te zetten.  Door de eeuwen heen waren echtscheidingen nauwelijks aan de orde (Hendrik VIII laat ik gemakshalve buiten beschouwing) en nu sneuvelen minimaal 2 van de 3 huwelijken.  Nu de mens het vooruitzicht op ouderdom heeft wisselen velen de toekomst met een vaste partner in. We wachten niet tot ‘de dood ons scheidt’  en een volgend leven brengt maar gaan -per direct- een nieuw leven aan op zoek naar perfectie. Blijkbaar komen we niet onder perfectie uit als zelfs reïncarnatie daar op is gebaseerd.
Staat perfectie (zelf-)liefde in de weg?

(Dit artikel verscheen eerder op mijn blog bij wordpress.com na de migratie van msn-spaces)