Maandelijks archief: september 2005

Helemaal van mezelf (Gekko35)

nu het savonds snel donker wordt
en ik mijn kaarsjes weer laat branden
weet ik wat er aan mijn leven schort
in gebed open ik mijn handen

ik probeer te ontvangen wat ik zo nodig heb
en toch sluit ik mijn hart
te veel pijn voor onze Deb
en dat besef maakt mijn leven zwart

ik zie op tegen de donkere dagen
en de lange eenzame nachten
mijn hoofd zit vol met vragen
mijn hart doet niets dan smachten

dat de lente snel terug mag komen
met heel veel uren zon
wat licht geeft aan mijn donkere dromen
en ook aan mijn innerlijke bron

– Gekko35, 11-09-2005 –

Reactie Roger, 11-09-2005: 10:00
“Jouw gevoel is tastbaar, heel mooi neergezet.
Ik had graag voor je gewild dat dit gevoel er niet is.
In januari gaan we een aantal vreugdevuren aanrichten om de zonnewende te vieren (tussendoor ook altijd toegestaan)”

Reactie Gekko35, 11-09-2005, 12:36:
“Ik “voel” in ieder geval………..maar het is verdomd vermoeiend ](*,)  “

Hart onder de riem

Sterkte Moos
Je wilt alles delen, het liefst je hele leven
Erg triest, dat het jullie niet is gegeven
Maar jullie samenzijn in de aanloop naar het slot
Zal je altijd troosten, ook al ga je eraan kapot
Emotioneel, je zwaarste weekend ooit,
En onuitwisbaar, vergeten ga je het nooit
Bewonderend hoe zij het volbracht
Openbaar jij een ongelofelijke kracht
Dankend voor het delen hier in alle openheid
Wens ik jou heel veel sterkte en genegenheid

~Roger -09-2005 –

Mam

Sterven deed je niet ineens,
maar af en toe een beetje,
en alle beetjes die je stierf,
’t is vreemd maar die vergeet je,
het is je dikwijls zelfs ontgaan,
je zei: ik ben wat moe,
maar deze keer was je aan,
je laatste beetje toe.

– auteur onbekend –

De één vraagt

Dit schreef Annelies:
——————————————————————————–
“De één vraagt:
wanneer is leven geen leven meer?
De ander wijst hem aan:
dit kan ontbreken ( rechtvaardigheid )
en dit ( schoonheid )
en dit ( vrede )…
wijst overal om zich heen
… en dan nóg is het leven.

De zon schijnt
er zijn mieren en madeliefjes en kleine zwarte vliegjes,
en er zijn distels en klitten,
en in de verte de zee die glinstert en schittert.

En radeloosheid, vraagt de een
Kan dat ook  ontbreken? “
——————————————————————————–

Het riep herinneringen bij me op aan een eerder gedicht.
Als antwoord schreef ik het volgende:

Een moment in het heden,
Deed me denken aan het verleden
Aan de dingen die toen passeerden
Ik had me gehecht aan de verkeerde
Toen deed het enorme pijn
Nu weet ik: “Het moest zo zijn”

Met dank aan Annelies.

~Roger, 08-09-2005 –

IM

Mijn moeder leefde voor haar kinderen
En was nooit van plan dat te minderen

Maar zo gaat dat en kinderen worden groot
Lopen, zeker moment, van zeven in één sloot

Moeder kent het klappen van de zweep en ziet
het water verder stijgen, tot haar groot verdriet

Na enige tijd ziet ze echter wederkeren, het geluk
Op dat moment is ze ook helemaal van haar stuk

Jaren glijden langzaam langs, maar dat is maf
Nu het belangrijk wordt neemt haar zelfzorgzaamheid af

Haar lichaam takelt verder af en ze besluit
op een bepaald moment, het is op, over en uit

Met intens verdriet wordt mijn hart gepijnigd
ben gelukkig bij haar, als haar leven eindigt

Ze glijdt vredig weg, wens haar een gelukkig verschiet
in onze nabijheid, waar zij als een engel, ons tevreden ziet

Nu zit ik aan mijn bureau, op een stoel
Probeer te verwoorden wat ik denk en voel

Haar humor, haar lach, hoe ze graag zong
Een hart van goud, het lag op haar tong

Trots op mijn moeder gedenk ik haar, keer op keer
Haar liefde in mij draag ik, bewust, met geweten en eer

– Roger, 03-09-2005 –